Od kilku tygodni zarówno mojego facebooka jak i instagrama zalewa fala udostępnianych przeze mnie informacji -  mniej lub bardziej wyczerpujących temat - a dotyczących pewnej książki. Tak, mowa o "Dzienniku bliskości". Jeśli chcecie poczytać trochę o moim udziale i roli w projekcie oraz o całym doświadczeniu, zapraszam!


Wszystko zaczęło się od instagramowej znajomości z Mirą. Mira wpadła na mój profil na instagramie, spodobały się jej moje ilustracje i tak nasza znajomość miło sobie płynęła, aż w końcu przyszedł dzień, w którym Mira postanowiła się ze mną podzielić pomysłem. Pomysłem, którego była połową, bo drugą połowę stanowiła Kinga (BliskoStwory). Co się okazało, dziewczyny wymyśliły sposoby na kreatywne aktywności, miały całą listę pomysłów na to jak można ubogacić relacje między członkami rodziny - dziećmi i rodzicami, jak mogą wspólnie spędzać czas, poznać się lepiej i zbudować prawdziwą więź. Brzmiało to wszystko bardzo pięknie, idea spodobała mi się niezwykle. Tematy relacji i emocji są mi niezwykle bliskie. Lubię obserwować ludzi, często dostrzegam detale i niuanse zachowania, często przecież staram się to zawrzeć w moich rysunkach. No i tu padło pytanie - czy chciałabym zilustrować ich pomysły, bo planują je wydać pod postacią książki. Wow. Czy bym chciała? Oczywiście. Czy dam radę..hmmm. Trochę się zastanawiałam nad tym, bo jednak książka to trochę więcej niż kilka ilustracji, jest ich kilkadziesiąt. W dodatku czy na pewno spodoba się dziewczynom, a później odbiorcom to co wykonałam? Jak zwykle odezwał się mój ulubiony wewnętrzny doradca, który mówił nie, nie, raczej sobie nie poradzisz, a ja jak zwykle postanowiłam sobie i jemu udowodnić, że jednak będzie inaczej. Zgodziłam się więc ochoczo i przystąpiłam do pracy!


Najpierw pracowałyśmy nad okładką, kiedy okazało się, że tak to jest to, ustaliłyśmy, że reszta zadań będzie ilustrowana właśnie w tym stylu. To co? Do roboty!

Czy było łatwo. Nie :D Wiele weekendów oraz wieczorów upłynęło na rysowaniu, a ja już wiele razy czułam się zmęczona i dość zrezygnowana, widząc że to dopiero zadanie numer 15, a przede mną jeszcze przynajmniej 20. A przecież chciałam, aby każda strona była wyjątkowa, jedyna i inspirująca. No nic, trzeba działać. Zakończyłam rysowanie, oddałam w ręce dziewczyn i naprawdę nerwowo zerkałam na maila w oczekiwaniu na werdykt, co o tym sądzą, czy to miały na myśli i czy oddałam dobrze ducha "Dziennika". Co się okazało? Tak to jest to. Co się potem okazało? Dziewczyny wymyśliły kolejne zadania, aby książka była jeszcze pełniejsza i ciekawsza! Zadania były super, kolejne pomysły, zabawy...ekstra! Ale zaraz, czy ja będę w stanie znów to zrobić?! Nie, nie, już chyba nie. Dlatego też zgodziłam się na wszystko i przystąpiłam do rysowania kolejnych zadań! Tak moi drodzy, cała ja.

Tym razem o dziwo poszło mi chyba sprawniej. Zresztą mając wolna rękę w twórczości i do tego taką drużynę jak Mira i Kinga, to naprawdę luksusowe warunki dla ilustratora!


Ok! Zadania narysowane, książka ma kształt, okładkę, nawet wstęp. Wszystko jest. Teraz trzeba ją wydać. Pomysłów było wiele. Między nimi pojawiło się WSPIERAM.TO - czyli platforma crowdfundingowa. W skrócie - publikujesz swój pomysł/projekt, określasz kwotę potrzebną do realizacji, ramy czasowe zbiórki, a chętni wpłacają pieniądze jeśli Twój pomysł ich przekonał. Wiele razy obserwowałam tego typu akcje - kilka naprawdę zakończonych spektakularnym efektem, niestety wiele też klapą. Za każdym razem podziwiałam biorących udział, oczywiście również za każdym razem myśląc sobie, że nigdy bym nie dała rady sobie z tego typu presją oraz zależnością od w sumie nie znanych i anonimowych wspierających. Także, kiedy decyzja zapadła i książka miała trafić na WSPIERAM.TO, doznałam chwilowej utraty świadomości oraz mikrozawału. Z jednej strony super - ryzyko, zabawa, zbieranie funduszy, reklama itp. itd. Z drugiej strony - ja i ryzyko, to raczej nie idzie w parze, po drugie - a co jeśli się nie uda?! Dziewczyny były pełne optymizmu, więc i ja postanowiłam nie pokazywać tego co kotłuje się we mnie wewnątrz. Postanowiłam zastosować niezawodny mechanizm wyparcia i po prostu zignorować strach i nerwy, a całą tą energię poświęcić na działania promocyjne "Dziennika".  Im więcej strachu, tym więcej banerków powstawało, więc wyszło to chyba na dobre! Dziewczyny dbały (i dbają) o promocję, całe zaplecze, a ja wspierałam (i wspieram) je graficznie!

Każdy dzień zaczynałam od nerwowego odświeżania strony i sprawdzania procentów. Bywały dni, że sprawdzałam je co 15 min. Przyszły Święta - przestój (o nieeee, nie uzbieramy), majówka ( nieeee tylko nie to!) i w końcu wielkie bum. Nie wiem czy kiedykolwiek widok 3 cyfr, jeszcze ucieszy mnie aż tak bardzo...100, jest 100%!


Stało się! Kwota osiągnięta, książka zostanie wydana! A wiecie co jest najlepsze? Nadal są jeszcze prawie 2 tygodnie akcji! Czyli możliwe, że nie tylko książka zostanie wydana, ale również zapoczątkuje ona wspaniałe warsztaty dla dzieci i rodziców!

No i teraz będą ważne rzeczy czyli moje wnioski i rzeczy, których się nauczyłam i myślę, że warto się nimi podzielić.

Po pierwsze, jak bardzo nie da się czasem przewidzieć tego, jak pozornie niewielkie znajomości, czasem nawet tylko wirtualne, mogą wpłynąć na nasze życie. Dziewczyny dały mi taką niesamowitą okazję do spełnienia własnych ilustratorskich ambicji, zaufały mi, a do tego jeszcze zawsze słyszałam od nich tylko słowa motywacji, pełne optymizmu i entuzjazmu, a przecież znamy się jedynie internetowo! Co więcej, często namawiają mnie do dalszego przekraczania własnych jakichś niepewności siebie i baaaardzo dopingują, w sprawach "Dziennika", ale też przy innych projektach. Kolejna sprawa to właśnie ta niepewność. Nie należę do najbardziej przebojowych i pewnych siebie osób, ale zauważyłam, że naprawdę warto pokonywać te słabości. Nawet jeśli nie wypływa to z naszej natury, warto podejmować wyzwania. Zmuszać się do tego. Naprawdę, ani razu nie rozczarowałam się, a wzmocniło mnie to, dodało pewności siebie i odwagi, żeby sięgnąć dalej i poprzeczkę podnieść ciut wyżej. Kolejna ważna sprawa - ludzie. Nie wiem czemu, nie wiem skąd, ale miałam wewnętrzny sceptycyzm co do tego, że jednak trzeba przy akcji crowdfoundingowej polegać na innych. Jednak zarówno przypadek "Dziennika" jak i przypadek mojego #project_plant, o którym pisałam wcześniej, dowodzą że (uwaga, uwaga szokujące stwierdzenie! nawet dla mnie!) możemy się po innych spodziewać naprawdę samych dobrych rzeczy, jeśli tylko damy coś od siebie, co będzie A) przemyślane, dopracowane, jakościowe; B) odpowiadające zapotrzebowaniu danej grupy osób. Ludzie są naprawdę bardzo otwarci, chętni do działania, angażują się z chęcią, jeśli tylko pokażemy im, że warto. Będą natomiast wiedzieli, że warto, jeśli konkretnie, rzeczowo oraz w wizualnie przyjemny sposób pokażemy im nasze pomysły.

Na pewno jeszcze kolejne wnioski i nauki wypłyną z tego doświadczenia w miarę jak akcja się zakończy, a później jak już będą jej efekty. Natomiast pomyślałam, że może warto trochę od siebie napisać, szczególnie, że ostatnio dostaję naprawdę dużo wiadomości od Was, w których piszecie, że lubicie to co robię i dopingujecie mnie! To naprawdę dodaje skrzydeł!

Tych, którzy chcieliby nas jeszcze wesprzeć odsyłam na stronę, gdzie w dalszym ciągu jest to możliwe i baaaaaardzo potrzebne!

https://wspieram.to/dziennik-bliskosci

ZASADY WYZWANIA: 

1. Zaczynamy w poniedziałek 27.03 

2. Wybieramy odpowiednią roślinę z listy i po kolei wykonujemy prace na 20 zadanych tematów (codziennie jedną) 

3. Każdego dnia publikujemy na instagramie swoje dzieło oznaczając je hashtagiem #project_plant i oznaczając @atogrzywa 

4. Zaglądamy do galerii zdjęć zgromadzonych pod #project_plant, oglądamy, komentujemy, dowiadujemy się nowych rzeczy i inspirujemy pracami innych! 

https://www.instagram.com/atogrzywa/

Na przełomie lat nie da się uniknąć podsumowań. Chyba każdy zastanawia się nad tym co było, co jest i co będzie. Jaki dla mnie był ten rok? Intensywny! Zarówno prywatnie jak i pod względem tzw. zawodowym ;)

Nie mogę nie wspomnieć jak wielką rolę odegrała moja kochana rodzinka! W szczególności ktoś, kto jest z nami dopiero 1,5 roku, a już zdążył stać się moją ogromną miłością i najlepszą kumpelką - oczywiście mowa o mojej chrześnicy Anastazji! Już nie mogę się doczekać jej kolejnych sukcesów i naszych super chwil w przyszłym roku i każdym następnym! Ale spokojnie! Nie zapomniałam o Was rodzice, Olu, Marcinie, ale wiecie jak jest - Nastusia zawsze pierwsze miejsce :D

No dobra, tyle od strony prywatnej, czas na zawodową! Liczbowo i statystycznie ten rok zdecydowanie przeszedł moje oczekiwania, na Facebooku jest Was ze mną już ponad 2000 a na Instagramie ponad 1000! Nawet nie wiecie jak mi miło, że chcecie śledzić moje poczynania! Bardzo mnie to motywuje! Mam nadzieję w przyszłym roku sporo zwiększyć te liczby, dostarczając Wam jeszcze więcej ilustracji, rysunków, napisów i wszelkich kreatywnych działań!

#bestnine https://www.instagram.com/atogrzywa/

Jeśli chodzi o moje plany i pragnienia, to w tym roku dużo mi się poukładało w głowie, spróbowałam wielu technik projektowych, wielu tematów, wyklarowało mi się wiele i chyba wiem co sprawia mi największa przyjemność, co artystycznie chciałabym kontynuować i w czym się doskonalić. Jest to rok w którym odkryłam np. portrety i to jak bardzo lubię je rysować (co jest dużą zmianą, bo na studiach były moją zmorą). W tym roku odkryłam rysowanie na iPadzie, na tyle mi się to spodobało i na tyle postanowiłam na tej technice oprzeć swoje ilustracje, że w tej chwili piszę tą notatkę, ze swojego nowego, już profesjonalnego sprzętu!

Ten rok to również rok fajnych projektów i przemiłej współpracy. Duża cześć z nich jest nadal w toku i już wiem, ze zaowocuje super efektami, o czym będę informować oczywiście.

2016 to prace komercyjne, ale również te dla samodoskonalenia (Zenja i jej wyzwania - super sprawa, zachęcam wszystkich do tego typu działań!) no i KALENDARZ.  Natalia z Jest Rudo swoją propozycją naprawdę pobudziła moją kreatywność i bardzo jej dziękuje jeszcze raz za tą super współpracę. Codziennie otrzymuję miłe słowa dotyczące ilustracji i zdecydowanie była to rzecz, która bardzo Wam się spodobała!

To wszystko, to oczywiście niewielki procent wszystkich zdarzeń zeszłego roku, ale to są rzeczy, które były najważniejsze dla mnie osobiście i które najbardziej zapamiętałam.

No to co, czas na życzenia!! Nowy rok to nowe możliwości i czysta karta, mnie to zawsze ekscytuje, bo przecież zdarzyć może się dosłownie WSZYSTKO. Czego więc życzyć Wam i sobie? Chyba tego, żeby to WSZYSTKO, było samymi dobrymi chwilami, żebyśmy każde niepowodzenie umieli obrócić na swoją korzyść i żeby każdy dzień zaczynać z nową motywacją. Uporu w dążeniu do swojego celu, ale pamiętajmy, że sama droga do niego tez jest wspaniała i nigdy nie nauczymy się tyle jak właśnie podczas niej.

To co, czas chyba zacząć się szykować do Sylwestra! Wszystkiego wspaniałego moi drodzy!!

Spontaniczne rysunki to zawsze wyzwanie, ale wyzwań nie ma co się bać! Ale od początku. W Święta, jak to w Święta, odwiedzałam rodzinę, przyjaciół, wiadomo. No i podczas jednego z takich spotkań - w domu mojego chłopaka, dowiedziałam się, że jego tata bardzo chciałby zobaczyć siebie w roli głównej na mojej ilustracji, ale nie typowo sportretowany, tylko w sposób w jaki zazwyczaj rysuję swoje rysunki i siebie. Ok! Zgodziłam się od razu, ale zaczęłam się w tej samej chwili zastanawiać jak ująć jego osobę, żeby również pojawiła się tam jakaś historia. Nie musiałam myśleć zbyt długo, nasz przemiły wieczór obfitował w opowieści, okraszone pokazem starych slajdów, z licznych podróży, wiem również, że pan Artur pasjonuje się pociągami...no i to było to. Połączenie tych wszystkich czynników podróżniczych, stało się tłem ilustracji.

W tym roku okres świąteczny zaczął się u mnie wyjątkowo wcześnie i właściwie już od listopada chodziłam nucąc "Last Christmas", zajadałam pierniczki i dekorowałam mieszkanie. Również zdecydowanie pozytywnie wpłynęło to ma moje ilustracje i powstała seria zimowo-świątecznych rysunków. Postanowiłam je wszystkie zgromadzić i dodać tą ostatnią część układanki, czyli życzenia! Te w formie obrazkowej poniżej, ale jeszcze osobiście i słownie chciałam Wam wszystkim życzyć Wesołych Świąt! Mam nadzieję, że ten wyjątkowy czas minie Wam w ciepłej i rodzinnej atmosferze. Niech otacza Was tylko to co piękne i pozytywne i przez te kilka dni w roku naprawdę postarajmy się być dla siebie lepszymi.

Bardzo lubię pomysłowe prezenty. Szczególnie lubię moment knucia i spiskowania, podczas wymyślania wyjątkowych i niespodziewanych podarunków. Tym razem miałam niewątpliwą przyjemność zostać częścią niecnego planu drużyny Albatros Ultimate Szczecin, którzy postanowili obdarować jedną z zawodniczek - Weronikę plakatem urodzinowym, który miał być motywacyjny, ale też spersonalizowany - jednym słowem taki, aby i tak już świetna zawodniczka frisbee mogła przygotować się do kolejnych zawodów z zapałem i uśmiechem na ustach! Prace się rozpoczęły, konsultacje przebiegały w należytym porządku i mamy to! Zarówno plakat jak i uśmiech szczęśliwej jubilatki :)

Moi drodzy! Już trochę się chwaliłam, ale teraz muszę wszystko dokładnie opowiedzieć. Tak właśnie, chodzi o kalendarz! 

Ok, zaczął się grudzień - to fakt. W grudniu są Święta, a w Święta dostajemy prezenty, ale nie da się ukryć, że również je dajemy. No dobrze, zaczyna się szybkie wertowanie w głowie listy zaproszonych gości, zaraz, zaraz.... i tu mówię stop! Potrzebujemy planu działania!